Opnieuw ontdekken wat bij je past
Vandaag werkt ze in de ouderenzorg bij Van Neynsel, volgt ze als zij-instromer de BBL-opleiding Verpleegkunde aan het Koning Willem I College en kijkt ze met nieuwsgierigheid uit naar iedere nieuwe werkdag. Haar verhaal gaat niet zozeer over een carrièreswitch, maar over iets fundamentelers: ontdekken dat je jezelf opnieuw kunt uitvinden.
Van twijfel naar vertrouwen
Bluebell is geboren in het Engelse Hastings, verhuisde op jonge leeftijd naar Nederland en groeide op in ’s-Hertogenbosch. Na een opleiding Detailhandel ging ze aan het werk. Ze was toen twintiger en school speelde nauwelijks een rol in haar leven.
Haar interesse lag op dat moment simpelweg ergens anders. Pas toen ze zichzelf afvroeg of ze de rest van haar werkende leven hetzelfde wilde blijven doen, veranderde er iets. Niet omdat ze precies wist welke kant ze op wilde, maar omdat ze luisterde naar haar gevoel én naar de mensen om haar heen.
Via vriendinnen hoorde Bluebell verhalen over de zorg. Zij herkenden eigenschappen die ze zelf nog niet zo zag: haar aandacht voor mensen, haar nieuwsgierigheid en haar behoefte om te begrijpen waarom dingen gebeuren.
De moed om ‘nee’ niet te accepteren
Die stap zetten bleek minder vanzelfsprekend dan gedacht. Bluebell meldde zich aan voor een zij-instroomtraject, maar werd afgewezen vanwege haar eerdere opleidingsniveau.
Waar ze het daarbij had kunnen laten, besloot Bluebell terug te bellen.
“Ik zei: ik wil dat jullie mij eerst zien en spreken voordat jullie mij afwijzen.”
Ze kreeg alsnog een gesprek en de kans om te laten zien wat ze kon en vooral hoe gemotiveerd ze was. Dat moment veranderde meer dan alleen haar loopbaan. Het veranderde ook de overtuiging die ze jarenlang over zichzelf had gehad.
De mens achter de zorgvraag
Inmiddels werkt Bluebell op de afdeling Tijdelijk Verblijf van Van Neynsel. Geen dag is hetzelfde. Nieuwe bewoners, familieleden, medische handelingen, crisissituaties en administratieve taken wisselen elkaar voortdurend af.
Wat haar vooral aanspreekt, is dat je in de zorg dicht bij mensen staat. Ze wil niet alleen weten welke handeling nodig is, maar ook begrijpen waarom en wat iemand écht nodig heeft.
Juist daarom wil ze zich blijven ontwikkelen. Medische kennis en menselijkheid versterken elkaar volgens haar. Hoe meer ze leert, hoe beter ze kan aansluiten bij bewoners en hun zorgvragen.
Minstens zo belangrijk zijn de collega’s met wie ze dagelijks samenwerkt. Op de werkvloer wordt voortdurend kennis gedeeld, worden ervaringen uitgewisseld en geven collega’s elkaar feedback. Zo leert Bluebell niet alleen tijdens haar opleiding, maar iedere dag opnieuw.
Leren als bewuste keuze
Wat Bluebell misschien wel het meest verraste, was niet de opleiding zelf, maar hoe anders ze nu tegen leren aankijkt. Als volwassene opnieuw een opleiding volgen voelt anders. De keuze is bewuster en de motivatie komt vanuit jezelf.
Dat merkt ze ook bij haar medestudenten. Iedereen zit er omdat hij of zij wil leren en zich verder wil ontwikkelen. Ook de begeleiding vanuit het Koning Willem I College sluit daarbij aan. Docenten voelen aan wanneer iemand zelfstandig verder kan en wanneer extra begeleiding helpt.
Die ruimte om te groeien ervaart ze ook binnen Van Neynsel. Tijdens haar opleiding wisselt Bluebell bewust van afdeling en binnenkort gaat ze tijdelijk naar een andere werkplek om ervaring op te doen in het ziekenhuis. Zo maakt ze kennis met verschillende doelgroepen, collega’s en werkwijzen.
Van Neynsel kijkt daarbij verder dan alleen de opleiding. Ook financieel denkt de organisatie mee met zij-instromers, zodat dit geen drempel hoeft te zijn om de stap te zetten. Voor Bluebell laat dat zien dat Van Neynsel niet alleen investeert in scholing, maar vooral in de ontwikkeling van mensen.
Je leert nooit alleen
Een strak carrièreplan heeft Bluebell niet. Haar gevoel is haar kompas en ze vertrouwt erop dat nieuwe ervaringen haar vanzelf dichter bij een volgende stap brengen.
Daarbij spelen de mensen om haar heen een belangrijke rol. Vriendinnen en familie zagen kwaliteiten in haar die ze zelf nog niet zag. Zij gaven het eerste zetje richting de zorg. De lef om daadwerkelijk die stap te zetten, moest uiteindelijk uit haarzelf komen.
Ook nu ontwikkelt ze zich nooit alleen. Collega’s, bewoners, familieleden, medestudenten en docenten brengen allemaal andere ervaringen en inzichten mee. Juist die ontmoetingen zorgen ervoor dat ze blijft leren.
Bluebell | Verpleegkundige in opleiding
Leeftijd is geen grens
Als er één misverstand is waar Bluebell graag mee afrekent, dan is het de gedachte dat leren vooral iets voor jongeren is. Zelf voelde ze die drempel ook. Kan ik dit nog wel? Pas ik straks tussen jongere studenten? Ben ik niet te oud?
Inmiddels kijkt ze daar heel anders naar.
“Waarom zou een label van leeftijd betekenen dat je te oud bent om te leren?”
Natuurlijk begrijpt ze dat opnieuw beginnen niet voor iedereen eenvoudig is. Werk, een gezin of financiële verplichtingen kunnen een drempel vormen. Juist daarom is het belangrijk dat werkgevers ruimte geven en meedenken over wat iemand nodig heeft om zich te kunnen ontwikkelen.
Voor Bluebell gaat een leven lang ontwikkelen dan ook niet over diploma’s verzamelen. Het gaat over nieuwsgierig blijven, oude overtuigingen loslaten en jezelf de ruimte geven om opnieuw te ontdekken waar je gelukkig van wordt.
Vier jaar geleden dacht Bluebell dat school niets voor haar was. Vandaag volgt ze een opleiding tot verpleegkundige, leert ze iedere dag van bewoners, collega’s en docenten en kijkt ze uit naar nieuwe ervaringen.
Niet omdat ze precies weet waar ze over tien jaar wil staan, maar omdat ze inmiddels één ding zeker weet: je bent nooit uitgeleerd.
